Innerlijk kind helen

Naast onze volwassen kant, hebben we ook een 'innerlijk kind'. Je volwassen kant is, in elk geval op het oog, evenwichtig. Je kunt ermee voor de dag komen. Heel anders zit dat met de diepe emoties die je kinddeel kan opleveren: oncontroleerbare drift, peilloos verdriet, voor jezelf onbegrijpelijke woede. Hoe verenig je die twee ‘helften van jezelf?'

 

Jaloezie op het speeltje van een ander kind: gauw afpakken! Je lievelingsbeer door de kamer smijten. Ontroostbaar huilen omdat je buurmeisje niet met je wil spelen. De hele nacht rillen van angst voor het monster onder je bed. Stuk voor stuk herkenbare voorbeelden van kinderlijk gedrag. Iedere ouder reageert natuurlijk anders op kinderlijke drift, verdriet, woede, angst of jaloezie. Maar over het algemeen doen ouders oprecht hun best om begrip te tonen. Als het nodig is terechtwijzen, okee, maar wel met warmte en uitleg: zó zou je het anders kunnen zien, of doen. Diep kan het berouw zijn als je als ouder in opperste frustratie toch iets zegt dat neerkomt op ‘zo wordt het niets met jou’ of ‘met jou is er altijd wat.’ Immers, je waardeert het gedrag misschien niet, maar de waardering voor je kind is er niet minder om. En je doet je best dat over te brengen.

Ontslag als monster onder je bed

Als we te maken krijgen met onze eigen zogenaamde kinderachtige emoties en gedragingen, zit het meestal opeens heel anders. Een onderbuikgevoel van onredelijke jaloezie op je gepromoveerde collega? ‘Onverklaarbare’ tranen als er even iets tegenzit? Ziedende drift als je door een taxichauffeur bijna van het zebrapad wordt gejaagd, gevolgd door een uur pruilen? Doodsbang voor ontslag of geldgebrek, alsof het een loerend monster onder je bed is..?
Kan niet! Je moet je niet zo aanstellen! Okee, je hebt een zware week gehad, of je bent zelfs niet lang geleden gescheiden of flink ziek geweest.. nou en? Kop op en doorgaan! Als het om onze primaire emoties gaat zijn we geneigd om onszelf keihard op dingen af te rekenen, niet naar omstandigheden en achtergronden te kijken maar naar onszelf te wijzen, en (veel) meer schuld op ons te nemen dan gerechtvaardigd. Tekortschieten betekent dan al gauw dat je jezelf genadeloos als persoon beoordeelt, en dat je je niet sec richt op de daad op zich. Zonder het te weten, accepteren we van onszelf de ene emotie wel, en de andere niet. Het is alsof we twee helften in onszelf hebben, die maar moeilijk te verenigen zijn. Wat we met name moeilijk kunnen accepteren, zijn emoties en gedragingen die we als ‘kinderachtig’ bestempelen. Dus ontkennen we ze, onderdrukken of negeren ze. Dat is zonde. Je ontkent hiermee een wezenlijk deel van jezelf, en blokkeert daarmee je zelfacceptatie. Juist wie bewust maar mild naar de eigen gevoelens en daaruit voortkomende acties kijkt, kan onbevangen groeien - en écht, wezenlijk geluk putten uit die groei.

Kinddeel tegenover volwassen deel

Er is een psychologische theorie die ons denken en doen verdeelt over twee ‘schijven’: ons volwassen deel en ons kinddeel. Ons volwassen deel denkt, voelt en reageert vanuit balans, verantwoordelijkheidsgevoel en redelijkheid. Ons kinddeel daarentegen reageert primair en onbewust, soms zelfs volkomen irreëel en buiten proportie. Ik denk dat wij dat kinddeel allemaal in onszelf herkennen. Voor degenen die in achtergronden geinteresseerd zijn, een stukje theorie over ‘onverklaarbare’ emotionele reacties. Bestseller-auteur en psycholoog Ingeborg Bosch is de stuwende kracht achter het begrip Past Reality Integration ofwel, vrij vertaald, integratie van het verleden in het heden. Op het oog onbegrijpelijke of zelfs voor jouw idee onacceptabele gevoelens en reacties kunnen volgens deze theorie worden veroorzaakt door verborgen oude pijn, die ongemerkt wordt geactiveerd door triggers in het heden. De vraag hoe je hieraan werkt wordt in diverse zelfhulpboeken beantwoord. Om hier op in te gaan, ontbreekt helaas eenvoudigweg de ruimte op deze plek. Dit artikel wil vooral inspiratie bieden om nu al een (nieuwe) stap dichterbij je innerlijke kind te zetten, en zo ook naar emotionele ‘eenwording.’

Dichterbij je innerlijke kind

Die stap zet je door, de volgende keer dat je ‘kinderachtig’ doet, jezelf niet genadeloos te veroordelen of de gebeurtenis eindeloos te herkauwen. Ondervang gedachten als ‘ik deug nergens voor’, of ‘ik lijk wel gek,’ waarbij je één moeilijk te verhapstukken gevoel of handeling op je hele persoon betrekt. Zie wat er gebeurt, en benoem het op een duidelijke maar milde manier. Bedenk met diezelfde mildheid wat eventueel anders of beter kan – en laat het los. Kortom, probeer het begrip dat je als ouder je kind gunt, ook steeds meer aan je eigen innerlijke kind te geven. Zie je primaire gevoelens en acties niet meer als (karakter)fouten, maar als innerlijke plekken die eventueel rijp zijn om andere gevoelens of acties in te zaaien. Keer op keer is gebleken, dat de volgende vuistregel zowel voor kind als volwassene geldt: juist vanuit begrip en mildheid, en juist vanuit vriendelijke observatie, ontstaat motivatie om dingen anders te doen. Vanuit een ‘neutrale’stand kan de zware negatieve lading van zogenaamd kinderachtige emoties en acties worden verminderd. Van daaruit kun je eventueel besluiten, je verborgen schaduwkanten te onderzoeken en er (verder) mee aan de slag te gaan.

Je bent niet gek, je hebt emoties!

Samenvattend: een belangrijke stap naar tal van mogelijkheden voor zelfontplooiing en geluk is, leren om vriendelijker te zijn voor je innerlijke kind. Niets menselijks is ons vreemd. Toen ik de eerdergenoemde psycholoog Ingeborg Bosch interviewde voor het Nederlandse maandblad Santé, zei ze iets dat me is bijgebleven: als je paniekaanvallen hebt of andere ‘onverklaarbare’ emoties, ben je niet gek. Volgens Bosch kan dit voortkomen uit een emotie of situatie die ooit, als kind, heel reëel was. En dat kwetsbare kind met al haar gevoelens, ervaringen en indrukken woont in ons allemaal. We zijn niet gek. We zijn niet ‘onvolwaardig’. We bewandelen allemaal onze eigen persoonlijke weg. Regelmatig volgen we die weg in ‘uitdagende’ omstandigheden, en vaak doen we dat ook nog eens vanuit een gecompliceerde achtergrond. Daarbij verdienen we als eerste onze eigen steun en begrip. Tot dat besef komen en ermee gaan werken en leven, is een geluksfactor van belang. Je innerlijke kind leren zien, begrijpen én omarmen is een mooi maar vooral noodzakelijk cadeau aan jezelf.

 

Wil jij je innerlijk kind helen?

Wil jij je innerlijk kind helen? Dan ben je bij ons aan het juiste adres. Het leven van een volwassene is opgebouwd uit ervaringen vanuit het verleden. De manier waarop je als kind bent behandeld is bepalend voor de wijze waarop je met dingen omgaat. Je innerlijk kind kan bijvoorbeeld bang, verdrietig, teruggetrokken of opstandig zijn. Ondanks dat deze tijd inmiddels ver achter je ligt, kan het voorkomen dat je situaties tegenkomt waarin je niet rationeel zal kunnen reageren doordat je wordt beperkt door zogenoemde oude kindpijn. In dit geval is het verstandig om je innerlijk kind te helen. In plaats van je innerlijk kind weg te duwen, zal je moeten leren het te omarmen, accepteren en helen. Als het je lukt je innerlijk kind te helen, zal je dichter bij jezelf komen te staan en veel gelukkiger kunnen leven. Wij helpen je hier graag bij.